W obronie niezależności trybunału pcimskiego

Prawicowa wyobraźnia operuje na zbiorach, ale tylko w ograniczonej skali: Pcim może zawierać się w Polsce, lecz Polska w Europie - już nie.

A gdyby tak pcimski trybunał - w imię słusznie pojętej niezawisłości - zerwał z dyktatem jakże odległej centrali, odrzucając wszelkie wyroki ferowane w języku warszawskim?

Pięćdziesiątka, pięćdziesiątka i po pięćdziesiątce

Poseł opozycji - na samej cieniutkiej diecie chowany - darmowym wyszynkiem wzgardzić nie może.

Wątpliwości budzi raczej postępowanie ręki, która go urodzinowym tortem dokarmia.

Na ile niezależny okaże się bowiem dziennikarz, biesiadujący z tymi, których na codzień ma przepytywać i rozliczać?

A nuż się uda, czyli każde pokolenie zasługuje na swą samobójczą szarżę

Nie ma co wybrzydzać. Nie wiadomo bowiem, kiedy (i czy w ogóle!) odbędą się jeszcze wybory z jakimkolwiek sensownym i niezależnym kandydatem.

Dlatego, zaciskając zęby, dla ojczyzny ratowania, należy podjąć ryzykowną grę i zagłosować.

Czyż konna szarża na czołgi bywała wyzwaniem mniej beznadziejnym?

Niezawisłość od sądu

W końcu sposób na znaczące przyspieszenie postępowań: odkąd podsądny osobiście decyduje, kto może go skazać, nie skaże go już przecież nikt. Sprawę umarza się samodzielnie właściwie już przy pierwszym otwarciu ust.

Z czasem zaś cała procedura zostanie zapewne zredukowana do krótkiej rozmowy telefonicznej lub esemesa.

Odpowiedzialni już tylko przed sumieniem i historią wszyscy nareszcie wolni!

Prymus Polski

Prymus, że czerwone paski na cudzych świadectwach bledną ze wstydu. Prymus, prawie prymas.

Panie nauczycielki, babcia, bliższe i dalsze ciotki - no i mama, przede wszystkim - muszą być z chłopaczka dumne. Taka natura, żeby zawsze dorosłego zadowolić.

Gorzej, kiedy stuknie czterdziestka i wypadało by wybić się na samodzielność.