Dziś wszyscy ze wszystkimi mogliby podpisać co najwyżej tablicę zera postulatów.
Przecież nie po to każdy ma swoją najlepszą rację, żeby się z innymi w czymkolwiek zgadzać.
Dziś wszyscy ze wszystkimi mogliby podpisać co najwyżej tablicę zera postulatów.
Przecież nie po to każdy ma swoją najlepszą rację, żeby się z innymi w czymkolwiek zgadzać.
I koniecznie jeszcze jedno pytanie w referendum:
Czy zgadzasz się, żeby dumni synowie i najlepsze panie Beaty ziemi, tej ziemi, byli porywani na roboty we wrogich europejskich parlamentach?
(uwaga, skandal: diety płatne w euro!)
W cieniu poważnych sankcji antyrosyjskich czają się małe i śmieszne sankcje nałożone na małych i śmiesznych ludzi znad Wisły.
Niestety, choć powinny obejmować tylko panów Mateusza i Zbyszka - bo to oni w sprawach elektrowni i sądów zaplątali się we własne sznurówki - kary płacimy wszyscy.
Do tego właśnie sprowadza się idea Polski solidarnej.
A każdy w garniturze i pod krawatem uroczyście szpadelkiem kopiący dołek pod swoje drzewko w Gad Naszem.
Gdyby każdemu, jak z kapelusza, od razu koncesję przyznawali, nikt by nie docenił.
A tak, budując niejakie napięcie tu i za granicą, udało się naszej władzy uszczęśliwić nie tylko koncesjonariusza, ale i masy szerokie, zachwycone swą sprawczością wywiedzioną wprost z solidarności.
Zaiste, sukces na miarę rozcięcia węzła gordyjskiego zawiązanego na własnych sznurówkach.
Od samego początku należało sprawę postawić zupełnie inaczej: w imię lokalnych partyjnych przepychanek nie wolno nam zablokować pieniędzy dla całej Europy!
Bowiem to nie biedny Hiszpan, Włoch czy Grek winien, że pan Zbyszek jest zerem.