Wnuczek z Wehrmachtu (albo i gorzej!)

Biedni Niemcy tak długo wsłuchiwali się w mądrości głoszone przez Prezesa Polski i jego księgowych od reparacji, aż wreszcie pogodzili się z faktem, że są hitlerowcami i jak hitlerowcy muszą się zachowywać.

Batyr niezłomny

Okazuje się, że kandydat Karol dysponuje zapasową tożsamością.

Prawdopodobnie na wypadek konieczności zejścia do podziemia.

Wszak lepsze to niż ucieczka przed krwiożerczym prokuratorem aż na Węgry.

Nacja uzurpacja

Dowcipne telefony z informacją o zgonie w rodzinie to tylko kolejny przejaw lokalnej arcy-tradycji ciągłego podszywania się.

Robak, Kmicic, czy najzwyklejszy szarak - jednej rzeczy Polak przenigdy nie zaakceptuje: bycia sobą.

Najlepszy Rosjanin to martwy... Ukrainiec

Jako rzecze Niskorosły Carewicz: Ukraińcy to po prostu Rosjanie, którzy zbuntowali się przeciw własnej tożsamości; niestety, na łono narodu skutecznie przywraca ich tylko śmierć.

Wyjątkowa przeciętność

Podczas zmagań (zapasów w błocie?) z polskością nie wolno zapomnieć, jak bardzo jesteśmy w tym trudzie osamotnieni: nie zmagają się z nią ani Belgowie, ani Bułgarzy.

Sądząc zapewne, że sami stanowią pępek świata, a ich smętne dramaty i dylematy są tym co z jednej strony uniwersalne, z drugiej zaś - niepowtarzalne.

Żeby Polska była Polską

Tyle szumu wokół jednego wirusa, tymczasem zupełnie inne epidemie mogą za chwilę zachwiać dobrostanem narodu: skoro ptasia grypa przetrzebi kurczaki, a afrykański pomór powali świnie, Polak skończy jako wątły wegetarianin!

O ile kogoś takiego w ogóle można jeszcze nazwać Polakiem...

Kulturowa apropriacja

Skoro Kanadyjczykom nie przystoi w prozie podszywać się pod Indian, my powinniśmy odpuścić sobie Żydów.

Bo wyjdzie na to, że najpierw ich zabiliśmy, by potem opowiadać skradzione im historie.

Środek bezpieczeństwa

Na przyszłość - żeby nie wykradli, bo zawsze wszędzie wszystko kradną! - nr PESEL będzie drukowany w jednym egzemplarzu atramentem sympatycznym po wewnętrznej stronie powieki nosiciela.

Polska Małyszem narodów

Najpierw wykonamy nasz skok cywilizacyjny, a potem - jak to po rekordowym skoku - pokażemy im wszystkim gest Kozakiewicza.

Tylko kiedy już będziemy tacy najlepsi, niewiele zostanie z naszej cierpiętniczej tożsamości. Być może w nowych okolicznościach nawet mówić będziemy już po niemiecku, bo nasz własny język przestanie wystarczać do opisu tak przytłaczającego dobrobytu...