Pojechała Chwalińska - wróciła Sławińska.
Czyli dokładnie taka, jaką publika uwielbia sobie w internecie rozdziobać.
Pojechała Chwalińska - wróciła Sławińska.
Czyli dokładnie taka, jaką publika uwielbia sobie w internecie rozdziobać.
Niewdzięczni Ukraińcy za pomocą rakiety załatwili nam naszą jedyną mistrzynię, a na dokładkę nakopali jeszcze piłkarzom.
Nic więc dziwnego, że zdrowa polska młodzież próbuje zdusić problem w zarodku - słowem i kastetem edukując rówieśników ze wschodu w kwestii ich miejsca w społeczeństwie i świecie.
Przynajmniej nasza pani od tenisa pojechała do Ameryki tłuc Ruskie.
Nawet, a może zwłaszcza te, co to udają gadanie z jankeskim akcentem.
Dzięki klimatycznemu ociepleniu trawa zamieniła się w ziemię.
A w ziemię łatwiej wgniatać kolejne ruskie rywalki - niezależnie od tego, pod jaką akurat flagą naszła je fantazja występować.
Nie pękła pod presją.
Nie może być prawdziwą Polką.
A już na pewno nie Polakiem!
Tego medalu należało się spodziewać, skoro wiosło w swej istocie to niejako dwie sczepione ze sobą paletki do tenisa.
A w tenisie Polki najlepsze.
Dawni Polacy nauczyli Francuzów jadać widelcem.
Polka uczy ich teraz, jak pić szampana z pucharu.
Pani od rakiety niech sobie dobrze zapamięta:
wygrywa się na konto Polski, przegrywa na własne!
Najwyraźniej dziewczyna, już dziecięciem w kołysce, posłyszała z ust przewrotnej szeptuchy: "niech jej cegła lekką będzie".
Co tenisista, to więcej łez i głębsza depresja...
Nie dziwne jednak, że nerwy w strzępach, skoro po jednej przegranej piłce jesteś z miejsca o piętnaście punktów w plecy.
Radziecki czekista to nie tenisistka w białej spódniczce, żeby po przegranym meczu płakać ze szczęścia i rozdawać pieniądze potrzebującym.
Inkasując cios, myśli tylko o tym, jak w rewanżu odgryźć przeciwnikowi ucho.
Najpierw odechciewa się grać z Ruskimi. Potem z Białorusinami. Dalej z różnymi takimi o podejrzanych zapatrywaniach.
I tak do skutku. Aż w grze zostaną tylko ci, którzy w pełni pasują i odpowiadają.
Co dla każdego zawodnika skończyć się musi samotnym odbijaniem piłeczki o ścianę.
Gdyby znana rodzima tenisistka była polskim rządem, na konferencji pomeczowej, mimo porażki, ogłosiłaby zwycięstwo i jak gdyby nigdy nic stawiła się w następnej rundzie na kort.
Żeby ponownie z godnością polec.
Oczywiście obecną polską supremację na kortach w Paryżu już piętnaście lat temu przewidział i/lub zaplanował największy strateg w dziejach ojczyzny i świata, ówczesny nasz Pan Prezydent.
Ale tylko dlatego, że jego równie wielki Brat Bliźniak jest zbyt skromny, by sukces przypisywać jedynie sobie.
Tenis kobiecy to dyscyplina sportu sprowadzająca się do lania łez przy każdej okazji, aż do uzyskania pełnego efektu: przejścia na emeryturę wskutek ciężkiej depresji w wieku lat dwudziestu trzech.
Choć to niskorosły carewicz od zawsze cierpi na kompleks balistyczno-falliczny, najpierwszą rakietą w świecie mogą wreszcie pochwalić się Polki.
Serbowie niepocieszeni, gdyż Australia okazała się po prostu większą Chorwacją.
Spadkobiercy partyzanta-marszałka Tito powinni chyba teraz nawiązać bliższe kontakty z podziemiem aborygeńskim.
Pani od pisania książek wyglądała w telewizorze jakby jednak trochę panience od przebijania piłek zazdrościła.
Nie większych milionów z nagrody, bynajmniej. Może nawet nie samej młodości.
Chyba po prostu roboty, która ma sens - nomen omen - czytelny.